സൈരന്ധ്രി

............................ അങ്ങനെയിരിക്കെ കവിതകൊണ്ട് കോറിയിട്ട മുറിപ്പാടിൽ തെരു തെരെ ഉമ്മവയ്ക്കാൻ കടൽ പാലത്തിൽ സന്ധ്യകളെ കാത്തിരിക്കുകയും, വരാതിരിക്കുംതോറും അവിടെല്ലാം അടയാള കുറ്റി തറയ്ക്കുകയും ഇന്നലെകളിൽ മാറ്റി വച്ചത് വീണ്ടും കേട്ട് കേട്ടുറങ്ങുകയും. പെയ്യാതെ തൂവിത്തൂവി നിന്ന് ഒടുക്കം നിന്നെ വായിക്കാതെ പോയ ഒടുവിലത്തെ കവിതയും അവളാകുന്നു

മിയാൻ കീ മൽഹാർ ............................... ദീപ്തി സൈരന്ധ്രി. ഇരുട്ട് കൂടുകൂട്ടുമ്പോളെല്ലാം "മഴച്ചാറ് കൊണ്ട് ഉടൽനനയ്ക്കാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നോളൂ.. " എന്ന്, അയാൾ പറയുമായിരുന്നു. മഴയെങ്ങാണ്ടൂന്നും പൊട്ടി പുറപ്പെട്ടൂന്നറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ, ഖരാനയും താൻസണും മിയാൻ കീ മൽഹാറും അയാളെ റോന്ത് ചുറ്റുമായിരുന്നു. പപ്പ് പറിഞ്ഞ കോഴിയും, ആഴ്ച്ചത്തുടപ്പിൽ ഇളകാത്ത ചുക്കിലിയും, കാപ്പിമട്ട് കൊണ്ട് കറയുറഞ്ഞ ഉമ്മറവും 'അരേ വാഹ് 'എന്ന് അയാൾക്കൊപ്പം മൂളിപ്പോകുമായിരുന്നു. തമ്മിൽ പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാതെ പോകുകയാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഉറക്കത്തിലെ ഓരോ വാക്കിന്റെ തലപ്പത്തും അയാൾ, എന്നും ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ "നീയാണെന്റെ മൽഹാർ " എന്ന് മാത്രം പിറുപിറുക്കുമായിരുന്നു.

ആൺപേടി  .....................                 ദീപ്തി സൈരന്ധ്രി  അമ്മൂനൊരു കടലുണ്ട്  പലതരം പേടികളുടെ കടല്.  അതിൽ ഒന്നാം പേടി  ആൺപേടി.  മിനുസമില്ലാത്ത  വീർത്ത കവിളോ   കട്ടിയില്ലാത്ത മീശയോ ,  നീളമില്ലാത്ത, ഉരുണ്ട ഉടലോ ,  നീളൻ  കണ്ണുകളോ  എവിടെ കണ്ടാലും ആരിൽ കണ്ടാലും അമ്മു പുറന്തോട് നീർത്തി  ഒളിച്ചിരിക്കും.  കടൽ പാലത്തിൽ കയറി നിന്നാലും  വൃത്തികെട്ട ആ ചൂര്,  'ആൺചൂര്' അമ്മുവിനെ പൊതിയും. ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ കഴുകിയാലും  ചൂടുവെള്ളത്തിൽ തിരുമ്പിയാലും  വെയില് കൊണ്ടാലുമൊന്നും പോകാത്തത്  എന്ന് അമ്മുവിന് മാത്രം  നന്നായറിയാം. ഉറക്കപ്പായ,  മുരട്ട് കൂർക്കം വലി,    ഇരുട്ട് മുറി,  അടഞ്ഞ വാതിൽ,  രോമമിളകാത്ത പന്നിയിറച്ചി,  കിരുകിരെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന  സ്കൂട്ടർ, 'ബെവ്കോ' ബോർഡുകൾ  മൂർച്ചയുള്ള പിച്ചാത്തിക്കയ്യൻ  എല്ലാംകൂടി  അമ്മുവിനെ   സ്വപ്നങ്ങളിൽ പേടിപ്പിച്ചു.  ആരെങ്കിലും വന്നാൽ  കുളിമുറിയിൽ പോയി  ...

 നീയും ഞാനും         .....................                         ദീപ്തി സൈരന്ധ്രി    പേരറിയാത്ത നിമിഷത്തിൽ  ഇറങ്ങിപ്പോയ  എത്ര വയലറ്റ് പൂക്കളാണ്  നിന്നെ തേടി  വീണ്ടും  എന്നിലേക്കൊതുങ്ങുന്നത്.  നീ പടർന്നു പന്തലിച്ച ചെങ്കൽച്ചുവരിൽ വേരുകൾ എത്ര വേഗത്തിലാണ് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്. എഴുത്തു മരവിച്ച എത്ര കവിതകൾക്കാണ് നീ തലക്കെട്ട് തുന്നുന്നത്. ഉടലാകെ നനഞ്ഞ് തോർന്ന മഴക്കാട്ടിൽ എത്ര  വേഗമാണ്  നീ ഞാനായി പെയ്യുന്നത്.

 വെയിലുകൾ ഉമ്മകളെ പണിയുന്ന വിധം.  ..........................  നിന്റെ ചോലയിൽ   അവസാന  മിനുക്കുപണിയും കഴിഞ്ഞ്  ബാക്കിയായ  ഇളം വെയിലിനെ തേടുന്നതും,  നീയുണർന്ന് നടക്കുമ്പോൾ  നിന്റെ വിരലറ്റത്തൊരു വെയിൽ,  ഉമ്മകളെ പണിയുന്ന വിധം സ്വപ്നം കാണുന്നതും ,  മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്  ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം  നിന്റെ കവിതകളെ  കുലുക്കിവീഴ്ത്തി  ഉച്ചവെയിലുകളുടെ  ഭൂപടത്തിൽ  നിഴൽരേഖ  നീട്ടുന്നതും  ഞാനാകാം.  ചില വെയിൽനേരങ്ങളെ   ചുട്ടുനീറ്റലില്ലാതെ  നിന്റെനിന്റെയെന്നോർമ്മ വീഴ്ത്തുന്നതും ഞാനാകാം.

 നിങ്ങളെന്നിൽ മുളപ്പിച്ചത്  ................................ ഒരിലയനക്കം അതിന്റെ അടയാത്ത തുറവിയിലേക്ക്  എന്നെ തള്ളിയിടുമെന്നു  അറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാകാം  നീയടക്കം  മനുഷ്യരൊക്കെ  മരവിച്ച കാടായി മാറുന്നത്.  ചാരം..  അതിന്റെ  അവസാന പുകയനക്കത്തെ   കാറ്റ്കൊണ്ട്  എന്നെ   ഉരുളുന്ന തീപ്പന്തമാക്കുമെന്ന   പേടിയാകാം  നിങ്ങളെ  വെണ്ണീറ് തണുപ്പിക്കുന്ന മഴയാക്കിയത്.  ഉറച്ച മൂളക്കങ്ങൾ  നിന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയതാകാം  പറക്കം നഷ്ടപെട്ട മഴപ്പാറ്റ ചിറകുകളെന്നു നിങ്ങളെന്നോട്   ഉരുവിട്ട് മത്സരിക്കുന്നത്..  വെട്ടിയൊതുക്കുന്തോറും  മുളപ്പ് നുള്ളിയെടുത്ത്  കരിച്ച നാമ്പാക്കുന്തോറും അവശേഷിക്കുന്ന  ഒരു കിളിർപ്പ്  അതിന്റെ  ഒടുവിലത്തെ  ആകാശത്തെ തേടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

പെയ്ത്ത്  .................... യാത്ര പറയാതെ പോയൊരു  മഴയാണ് ഞാൻ.  മടങ്ങിവരവിൽ,  പെയ്ത്തുവെള്ളം കൊണ്ട് മുറ്റം നിറയ്ക്കുന്ന തോർച്ച മറന്ന മഴ. വരണ്ടുപോയ ഉറവകളെ കവിഞ്ഞൊഴുക്കുന്ന നാളെയുടെ ഉയർപ്പുമഴ . ഇന്നലെ,  പാതിരാവോളം  പേനയടയ്ക്കാതിരുന്നിട്ടും  പാതിവഴിയിലായ  കവിതയുമായി വീശിയടിച്ചുപോയ,  മണൽകാറ്റിന്റെ  ഉപ്പുവരൾച്ചയ്ക്കപ്പുറം  ഇന്നിന്റെ  മടുപ്പുരാത്രികളെ നനച്ചുണർത്തുന്ന  തോർച്ചയില്ലാ മഴ.